To kolaż hollywoodzkich melodramatów z lat 50. i 60., sfilmowany bezpośrednio z ekranu telewizora. Nieustannie powracające motywy suspensu i schematy fabularne umożliwiają płynne przechodzenie między scenami z różnych filmów, z różnymi protagonistami: niespokojny sen, wstawanie, nasłuchiwanie pod drzwiami, zapalanie świateł, przestrach itd. W montażu ruchy i gesty aktorek – gwiazd takich jak Lana Turner, Tippi Hedren i Grace Kelly – zdają się wzajemnie wyreżyserowane i zaplanowane. Ścieżka dźwiękowa wzmacnia ten efekt za pomocą łączących fragmentów dźwiękowych, które naśladują stereotypy gatunku. Zabieg ten koncentruje dramatyczne przejście od tego, co znajome, do tego, co niesamowite, i pokazuje, jak kobiety stają się ofiarami voyerystycznego spojrzenia filmu.