Esej filmowy o formie kina. W ciągu kilku miesięcy Mariana Caló i Francisco Queimadela gromadzili wizualne świadectwa różnorodnych zajęć zawodowych i zabawowych oraz innych codziennych praktyk zakorzenionych w wiedzy empirycznej. Ustanawiając intuicyjne relacje między konkretnymi gestami i substancjami, doświadczeniami zmysłowymi a myśleniem analogicznym, autorzy stworzyli fragmentaryczny film zanurzony w idei transformacji materii, generujący ruch obrotowy, który z czasem sam ulega metamorfozie. Poprzez sekwencję różnorodnych codziennych czynności, rozwiązań i umiejętności widz zostaje poprowadzony przez serię powiązań w grze współdziałania między formami magii, przyjemności, geometrii, symbolizmu i pracy.