Jeszcze kilkadziesiąt lat temu w nowojorskich noclegowniach mieszkało blisko 25 000 mężczyzn żyjących na marginesie społeczeństwa. Dziś pozostało ich niewiele. Reżyser Michael Dominic zabiera kamerę za drzwi Sunshine Hotel, jednego z nielicznych pozostałych niedrogich schronień dla ubogich i pechowców — świata, który zdaje się stać w miejscu od ponad ośmiu dekad. Mieszkańcy hotelu żyją tu w maleńkich boksach o wymiarach cztery na sześć stóp, zwieńczonych sufitem z siatki drucianej. Skupiając się na kilku bywalcach Sunshine — w tym na transpłciowej kobiecie odkładającej wszystkie pieniądze na kolejne operacje oraz kierowniku hotelu, który jest zarazem jego filozofem — Dominic przedstawia pozbawiony osądu portret barwnej grupy postaci, równie pamiętnych jak bohaterowie dramatu Eugene’a O’Neilla „The Iceman Cometh”, bywalcy baru Harry’ego Hope’a.