Po wyzwoleniu w 1946 roku we wsi w zachodniej Macedonii przeprowadzono kolektywizację gospodarstw. Stamat, były bojownik i przewodniczący spółdzielni wiejskiej, z całym rewolucyjnym zapałem i entuzjazmem wierzy, że kolektywizacja jest jedynym rozwiązaniem dla ubogich rolników. Spotyka się jednak z oporem zamożnych gospodarzy, którym trudno rozstać się z własnością. Stamat musi także zmierzyć się z decyzją Komitetu, który przekazuje przemysłowi drzewnemu górę zapewniającą mieszkańcom wsi źródło utrzymania i uważaną przez nich za swoją. Jego próba zmiany tej decyzji kończy się niepowodzeniem. Czuje, że zdradzono jego rewolucyjne ideały. W tych okolicznościach Stamat przekonuje się, że mieszkańcy wsi mu nie ufają, lecz mimo to sam stoi po słusznej stronie.