Film składa się z materiałów zarejestrowanych przez Ogawa Production w ciągu ponad dziesięciu lat od przeprowadzki kolektywu do wioski Magino. Cechą wyróżniającą ten film są fabularyzowane rekonstrukcje historii wioski w częściach zatytułowanych „Opowieść o bogini Horikiri” i „Pochodzenie chramu Itsutsudomoe”. Ogawa łączy wszystkie techniki wypracowane w swoich wcześniejszych filmach, by jednocześnie ukazać różne warstwy czasu — cykl uprawy ryżu i ludzkiego życia, osobiste historie życia, dzieje wioski, czas bogów oraz nowy czas tworzony przez teatralne rekonstrukcje — i połączyć je w spójną całość. Twarze mieszkańców Magino pojawiają się w wielu rolach wykraczających poza czas i przestrzeń — czasem jako jednostki, czasem jako ludzie, którzy noszą w pamięci historię wioski, czasem jako gawędziarze opowiadający mity, a nawet jako członkowie tłumu w scenach fabularyzowanych.