Tharlo jest sierotą. Teraz, jako dorosły, zarabia na życie, pasąc owce w wiosce. Zapuścił kucyk, dlatego ludzie po prostu nazywają go „Kucykiem”, bo i tak nikt nie pamięta jego prawdziwego imienia. Tharlo ma niezwykłą pamięć. Pamięta wiele rzeczy, ale nie własne imię. Ma już ponad czterdzieści lat, a jeszcze nie był z kobietą. Pewnego dnia Tharlo jedzie do miasta, by zrobić sobie zdjęcie do dowodu osobistego. W zakładzie fryzjerskim spotyka dziewczynę, która odmienia jego życie. Wyrusza w podróż, by odnaleźć swoje prawdziwe „ja”. Sprzedaje wszystkie swoje owce, a także te powierzone mu pod opiekę przez innych mieszkańców wioski, i postanawia wykorzystać zarobione pieniądze, by wyruszyć z dziewczyną w świat. Wkrótce jednak okazuje się, że dziewczyna go oszukała i wykorzystała. Paradoksalnie, w podróży mającej pomóc mu odnaleźć siebie Tharlo traci poczucie własnej tożsamości. Patrząc w lustro, jak obcinają mu kucyk i golą głowę, nie potrafi już postrzegać siebie jako człowieka z przeszłością, którą rozpoznaje.