Już pierwsze obrazy filmu wyznaczają bezprecedensowe standardy w animacji wschodnioniemieckiej: oko w stylu Buñuela wypełniające cały ekran, sekwencje z prawdziwymi zwierzętami uciekającymi w popłochu oraz kolaż dźwiękowy sprzeczny z tym, co widać na ekranie. Dotyczy to również protagonisty filmu — głowy na stopie, bez ciała i ramion, która znużonym krokiem przemierza przygnębiające otoczenie. Widząc na niebie różne postacie, zaczyna naśladować ich ruchy. Ku własnemu zaskoczeniu udaje mu się wyrosnąć skrzydła i wzbić się w powietrze. Jednak jego próba lotu kończy się otrzeźwiająco, gdy okazuje się, że latające stworzenia mają po prostu ograniczony zasięg.