Reżyser Erich Langjahr towarzyszy kilku ostatnim pozostałym pasterzom w Szwajcarii, u progu trzeciego tysiąclecia. Jak jeden z najstarszych sposobów utrzymania ludzkości przetrwa w epoce nowoczesności? W niespiesznym tempie filmuje pasterza, jego owce, psy i muły, gdy przemierzają pokryte śniegiem pola, wspinają się na górskie przełęcze i przekraczają autostrady. Owce wymagają opieki przez cały rok, a życie pasterza jest wyczerpujące fizycznie. Pasterze przebywają na świeżym powietrzu albo w małych chatach i przyczepach kempingowych – często w miejscach niedostępnych dla samochodów. Podczas długich okresów nieobecności w domu ich rodziny się powiększają, a dzieci dorastają. Nie chcieliby jednak żyć inaczej; bycie pasterzem to bardzo świadomy wybór życiowy. Jeden z nich ujmuje to tak: „Po prostu nie potrafię usiedzieć w miejscu. Dopóki zdrowie mi pozwoli, zawsze będę w drodze. Nieważne, gdzie na świecie, chciałbym być w drodze już zawsze”.