Tęskniący za czymś mały „duch opowieści” niesiony wiatrem trafia pod drzwi dziecka i zaprasza je na błyskawiczną podróż przez łotewskie pory roku. Prowadzeni przez łagodnego wodnego duszka, wędrują od wiosennych ulew i łąk błękitnych kwiatów po huczne ogniska w czasie Midsummer, burzliwe jesienne morza i rozświetlone śniegiem zimowe noce. Obrazy — pastelowe, wycinane kształty, które zlewają się ze sobą i przybierają nowe formy — ożywiają wiersze poetki Aspaziji, a inspirowana folklorem muzyka Zigmarsa Liepiņša (śpiewana przez Mirdzę Zīvere) zamienia całą podróż w zapętloną kołysankę: każda opowieść oczarowuje na chwilę, po czym musi ustąpić miejsca kolejnej, czekającej za otwartymi drzwiami. Na koniec dziecko macha na pożegnanie, wiedząc, że baśń powróci, gdy tylko wyobraźnia znów uchyli drzwi.