Ugo, magik i „zrzęda” (jak sam siebie określa), żyje od drinka do drinka w zatłoczonej, różnorodnej dzielnicy robotniczej, która zdaje się pochodzić z innej epoki – miejscu, gdzie praca jest źle widziana, a można mieć wszystko poza obowiązkami. Włóczy się tam nocą podczas egzystencjalnego spaceru, przemierzając w swojej wyobraźni labirynt ulic dzielnicy, które dają schronienie.