„Requiem pour le XXè siècle” to manifest przeciwko wojnie. To elegia. Fotografia łączy się z obrazami stanowiącymi część naszej zbiorowej pamięci: fragmentami kronik filmowych z II wojny światowej, które zostały przetworzone i przekształcone za pomocą różnych procesów optycznych i elektronicznych. II wojna światowa była skondensowaną formą przemocy (zniszczeń biologicznych i środowiskowych, rasizmu, czystek etnicznych i prześladowania osób odmiennych…) i trwające wojny podtrzymują tę przemoc. Dzieło to metaforyczne przedstawienie wszystkich wojen przeszłych, obecnych i przyszłych. Zbudowane jest na dramatycznym napięciu między przemocą wojen a obecnością interpłciowego, hermafrodytycznego „Anioła”: jego oczy są przepasane; jest symbolem odmienności, zajmującym niejednoznaczną pozycję: obserwatora, świadka, ofiary lub sędziego.