Ostatni film Harry’ego Smitha; epicka projekcja na czterech ekranach. Smith przez ponad dziesięć lat pracował nad tą filmową transformacją opery Kurta Weilla i Bertolta Brechta Rise and Fall of the City of Mahagonny (1929), którą uważał za swoje opus magnum. Film nakręcono w latach 1970–1972, a montaż trwał przez kolejne osiem lat. „Program” filmu jest opracowany z niezwykłą precyzją, a jego struktura i porządek są złożone. Opera Weilla zostaje przekształcona w system numerologiczny i symboliczny. Obrazy w filmie podzielono na kategorie — portrety, animację, symbole i naturę — tworzące palindrom P.A.S.A.N.A.S.A.P. Film zawiera bezcenne epizodyczne występy ważnych postaci awangardy, takich jak Allen Ginsberg, Patti Smith i Jonas Mekas, przeplatane instalacjami z pracowni Roberta Mapplethorpe’a, nowojorskimi punktami orientacyjnymi z tamtej epoki oraz wizjonerską animacją Smitha.