W tym sugestywnym dziele słyszymy i widzimy interakcje mężczyzny i kobiety w dziewiczym lesie. Nawiązujemy z nimi i z naturą intymną więź. Nagle porzucamy troski naszego rozproszonego życia i zaczynamy przypominać sobie pierwotne żywioły istnienia: ziemię, wiatr, ogień, wodę, ludzi i akt tworzenia. Ten olśniewający proces wymaga cierpliwości i niemal medytacyjnego skupienia, ale wysiłek naprawdę się opłaca — tak jak wędrówka na górską łąkę wymaga pewnego wysiłku, by odnaleźć jej skarby. Porzucamy tradycje narracji na rzecz bardziej otwartego podejścia do kina. Pojawiają się sugestie i zawiązki fabuły, ale niemal wszystko pozostaje tajemnicą, którą sami odkrywamy. To film, który pozwala obserwować i po prostu być, bez niepokoju i oczekiwań, a także daje rzadki wgląd w życie rzeczy.