„Na początku tego projektu chciałem zrobić film dokumentalny na podstawie tej książki Luiza Ruffato. Ostatecznie jednak nakręciłem film fabularny, mający wiele cech dokumentu. Chciałem dowiedzieć się, co skłania Brazylijczyków do emigracji do Portugalii. Zdecydowałem się pracować z aktorami amatorami i naturszczykami w obu miastach, aby ich własne historie i doświadczenia mogły znaleźć się w filmie. Postąpiłem odwrotnie niż pisarz. On odnalazł tych ludzi i uczynił ich bohaterami swojej książki. Ja szukałem osób o historiach podobnych do tych opisanych w książce i uczyniłem je bohaterami mojego filmu. Kiedy przeczytałem książkę, urzekła mnie jej cecha „fałszywego dokumentu”. Cała książka została napisana tak, jakby była transkrypcją wywiadu ustnego, który pisarz przeprowadził w Lizbonie. Postanowiłem zachować tę narrację w filmie, poprzez narrację, w której główny bohater mówi do kamery. To film o emigracji. O marzeniach i rozczarowaniach” — mówi Barahona.