W tym popisowym dziele stylizowanej dekonstrukcji Yonemotowie przepisują tradycyjną opowieść o pożądaniu — chłopak poznaje dziewczynę, chłopak ją traci. Posługując się hiperboliczną, melodramatyczną składnią hollywoodzkich filmów i telewizji komercyjnej, odszyfrowują freudowską symbolikę i manipulacyjne techniki, które leżą u podstaw medialnych przedstawień romantycznej miłości, oraz ukazują, jak potężna jest ta medialna „rzeczywistość” w konstruowaniu osobistych fikcji. Wykorzystując psychoanalityczny język reklamy oraz tekstów filmowych i telewizyjnych do opowiedzenia historii miłosnej tyczkarza/koncertowego wiolonczelisty i kowboja/malarza abstrakcyjnego ekspresjonizmu, rozbijają narrację metaforami psychoseksualnymi oraz odniesieniami do popkultury i sztuki. Świadomie stosowane zabiegi, takie jak jawnie freudowskie symbole, retrospektywne rekonstrukcje traum z dzieciństwa, wagnerowska orkiestracja i znaczące banały, wykorzystują z wprawną ironią.