Ziemniaki, pochodzące z andyjskich terenów uprawnych w Peru, stanowią główną metaforę w tym rewizjonistycznym dokumencie. Papa odtwarza oryginalną kompozycję Vincenta Van Gogha, The Potato Eaters. „Niecywilizowani, nieobrani, zakurzeni” holenderscy chłopi z oryginału zostali zastąpieni przez andyjską rodzinę rdzennych Quechua, która do dziś „uczciwie zarabia na swoje posiłki”. Wzorując się na przełomowym surrealistycznym dokumencie Luisa Buñuela z 1932 roku, Land Without Bread (Las Hurdes), Papa próbuje sparodiować dyskurs typowy dla dokumentów z narracją „głosu Boga”, po prostu wysuwając na pierwszy plan ukryty elitaryzm tej konwencji – dystans nieodłącznie związany z „obiektywizmem” okazuje się zwykłym cynizmem.