Dwadzieścia lat po tym, jak Krótka historia czasu wprawiła świat w osłupienie wielkimi liczbami i czarnymi dziurami, jej autor, Stephen Hawking, przyznaje, że „ostateczna teoria”, która — jak wierzył — miała być lada chwila gotowa i ostatecznie wyjaśnić pochodzenie życia, wszechświata i wszystkiego, co istnieje, wciąż pozostaje frustrująco nieuchwytna. Mimo pogarszającego się stanu zdrowia i pozornej niemożności wykonania tego zadania Hawking nadal poświęca się pracy; ten niezwykły zapał uchwycono tu w krótkich fragmentach wywiadów oraz nagraniu, na którym naukowiec dzieli się kolacją z mikrofalówki z kilkorgiem pełnych podziwu doktorantów. Choć popularnonaukowe wprowadzenia, przeplatające pierwszą część tej dwuczęściowej biografii, mają ujmująco żywy ton, sam Hawking pozostaje, niestety, równie trudny do pojęcia co jego oszałamiające kwantowe dziwactwa.