Granat wystrzelony z pobliskiego wzgórza zabija rodziców dziesięcioletniego chłopca podczas oblężenia Sarajewa w 1992 roku. Chłopiec traci zdolność mówienia. Sąsiadka przygarnia go i opiekuje się nim. Chłopiec zostaje wyrzucony ze zniszczonego mieszkania i zaczyna włóczyć się po mieście z kolegą ze szkoły. Zbyt wcześnie, zbyt szybko przechodzi proces dorastania. Poznaje znaczenie takich słów jak siła, śmierć i seks. Uczy się, jak osiągać swoje cele. Poznaje wartości. Dowiaduje się, co jest najważniejsze. Sąsiadka, która się nim opiekuje, próbuje go osłonić i chronić. Bezskutecznie. Chłopiec pędzi ku upadkowi. Śmierć i cierpienie stają się coraz częstsze i coraz dotkliwsze. Gdy nastoletni syn sąsiadki ginie od kuli snajpera jako przypadkowa ofiara, kobieta odrzuca chłopca. Chłopiec ucieka z oblężonego miasta i strzela z armaty w jego kierunku. Piętnaście lat później Chłopiec, który ma już dwadzieścia pięć lat, i sąsiadka spotykają się ponownie. Łączą ich ból i cierpienie.