Gastón Fernández skończył 34 lata, nie mając zbyt wiele do pokazania ani czym się chwalić. Nie ma pieniędzy, pracy, dziewczyny, przyjaciół ani planu na życie. Jest kompozytorem, który nie komponuje. Niegdyś uznawany za „najbardziej obiecującego” w Konserwatorium Muzycznym w Santiago, przeszedł od obiecującej przyszłości do porażki. Czuje, że zaczyna błąkać się samotnie. Odizolowany i oderwany. Gastón ma wrażenie, że wszyscy go oceniają i widzą wytatuowane na jego czole słowo „przegrany”. Jednocześnie prześladuje go alter ego, swego rodzaju sobowtór.