Trecartin powraca do swojej wizji rodziny jako przedsiębiorstwa, przedstawiając postacie rodziców jako menedżerów i członków kadry kierowniczej na jednym krańcu spektrum, a wyobcowane dzieci jako freelancerów na drugim. Reżyser wciela się w cztery siostry o imionach Ceader, Britt, Adobe i Deno, których granice są nieostre. Trudno stwierdzić, gdzie kończy się jedna siostra, a zaczyna następna. Poszukiwania sióstr — tożsamości, romansu itd. — prowadzą je przez epizodyczną serię przygód, z których kilka określanych jest jako „przesłanki”. Przesłanka u Trecartina rozgrywa się jako z góry ustalona sytuacja, w której postać ją inicjująca już wcześniej określiła w swoim umyśle ton, zasady i kierunek tego doświadczenia. Rzeczywiste, przeżywane wydarzenie służy jedynie wypełnieniu zarysu treścią.