Kruchy, nakręcony na taśmie Super 8 autoportret, odnaleziony na taśmie 35 mm, autorstwa zmagającej się z trudnościami dziewiętnastolatki, niezadowolonej z pseudobrakhage’owskiego spektaklu prezentowanego przez jej kolegów i koleżanki pod koniec lat 70. Filmowałam za pomocą pilota i przeplatałam ujęcia fragmentami czarnej taśmy z paskiem magnetycznym, by utrwalić swoje rozterki. Paradoksalna sytuacja, w której byłam zarazem podmiotem i przedmiotem we własnej osobie, zaowocowała filmem ukazującym być może nieunikniony etap kinowego narcyzmu we wczesnej twórczości aspirującej reżyserki awangardowej.