Po 1945 roku reforma rolna zmusza starego Kraskego do podjęcia pracy jako robotnik rolny, ale ten nadal pracuje na własną rękę, kategorycznie odmawiając udziału w jakichkolwiek wspólnych pracach rolnych. Desperacko pragnie mieć duże gospodarstwo, takie jak Kimpel, by przekazać je ukochanemu wnukowi, Tinko. Gdy syn Kraskego, Ernst, wraca z obozu jenieckiego i popiera nowy projekt wspólnotowy, w rodzinie narastają napięcia, a mały Tinko znajduje się między nimi.