Dziś niezliczonym Francuzom w każdym wieku trudno związać koniec z końcem. Niemal nic nie wiemy o ich życiu, najskrytszych myślach, codziennych zajęciach i walce o przetrwanie. Napiętnowani przez mylące i niesprawiedliwe opisy, są ciemnym i milczącym obliczem naszego społeczeństwa, które stopniowo uczymy się akceptować. A jednak noszą w sobie pragnienie buntu, marzenia, radość życia i słowa, by to wszystko wyrazić. U ich boku, niestrudzenie, działają wolontariusze organizacji charytatywnych — prawdziwa armia cieni — poświęcając się w imię sprawiedliwości i dobra wspólnego. Ich wspólny wysiłek podsyca pragnienie dalszego życia razem i wytycza drogę nadziei dla wszystkich. Kruchym darem kina jest możliwość przeniesienia nas w samo centrum tych fragmentów egzystencji, które ukazują się naszemu spojrzeniu, a zarazem pozostają tak skromne.