W styczniu 1990 roku, w wieku 33 lat, artysta José Leonilson zaczyna nagrywać na magnetofon osobisty dziennik. Jego wyznania przeplatają się z opiniami na temat wydarzeń, które wstrząsnęły zarówno Brazylią, takich jak rezygnacja byłego prezydenta Collora, jak i światem, takich jak upadek muru berlińskiego. Mówi także o swoich wrażeniach na temat różnych filmów, które oglądał. Zapisy tego wrażliwego artysty, pozostającego w zgodzie ze współczesnością, miały początkowo na celu jedynie odnotowanie harmonii istniejącej między jego życiem a jego osobliwą i intymną twórczością. Jednak J.L. doznaje niespodziewanego ciosu, dowiadując się, że jest nosicielem wirusa HIV. Niepewność i poczucie naglącej potrzeby zaczynają przenikać jego zapiski.