W jednym z zakątków Barcelony Filipinka codziennie wykonuje rytuał, którego obserwator nie potrafi zrozumieć. Wszędzie istnieją połączenia, lecz są ukryte. Nie chodzi jednak o próbę wyjaśnienia trwającego działania, lecz o stworzenie przestrzeni, w której wykonawczyni może ukazać je w całej jego złożoności. Obserwator doświadcza fascynacji outsidera, rejestrując jej intymną choreografię i z delikatną lekkością sugerując potencjalne powiązania, jakby rozdarto zasłonę.