W latach 1978–1989 jazda na deskorolce była w Norwegii nielegalna — był to jedyny kraj na świecie, w którym w tym okresie nie wolno było sprzedawać, kupować ani używać deskorolki. Film przedstawia dwa pokolenia skaterów — od undergroundowej kultury końca lat 70., z jazdą w sekretnych miejscach w lesie wokół Oslo, po komercyjny wybuch popularności po zalegalizowaniu jazdy na deskorolce w 1989 roku. Film mówi coś o nadmiernie opiekuńczej polityce norweskich rządów, ale pokazuje też paradoks polegający na tym, że zakaz doprowadził do powstania wyjątkowego i kreatywnego środowiska.