Zarówno Florez, jak i Diana Damrau wykorzystali swoje doświadczenie w bel canto i znakomity wokalizm, służąc muzyce Verdiego. Rigoletto, Zeljko Lucic, przechodził od czułości wobec swojej Gildy do grzmiącej furii wobec wszystkich pozostałych. Podobała mi się również inscenizacja. Początkowo, gdy podczas uwertury Rigoletto nakładał charakteryzację, obawiałem się, że może to być typowa produkcja „Euro-trash”, z odrobiną odgrzanego I Pagliacci. Jednak scenografia i akcja dramatyczna rzeczywiście służyły muzyce i libretu. Muszę powiedzieć, że dzięki obejrzeniu tego przedstawienia doszedłem do głębszego zrozumienia i większego docenienia tej historii oraz jej bohaterów.