Zainspirowany słowami muzyka jazzowego Jimmy’ego Giuffre’a: „Nie boję się zagrać czegoś prostego”, Thierry Knauff stworzył filmowe ćwiczenie w uchwyceniu piękna, obserwowaniu natury i poddaniu się sile kina. Przełożył sposób, w jaki muzycy jazzowi wspólnie grają, na współgranie elementów, które dostrzegł nad Cisą, dopływem Dunaju: szelestu liści wierzby, po którym rozbrzmiewa brzęczenie tysięcy skrzydeł jętek i rozwiewanych przez wiatr włosów młodej dziewczyny. Film igra z abstrakcyjnymi wzorami i skupia się na rodzącym się życiu oraz bezwzględnej walce o przetrwanie w naturze. Knauff mówi: „Vita brevis to poemat chwili, przywołanie kruchego i ulotnego tańca życia”.