Jedenastoletnia Alba spędza dni w milczeniu. Uwielbia małe zwierzęta. Nauczyła się radzić sobie z chorobą matki i pomaga jej korzystać z toalety. Alba bawi się po cichu, żeby matka mogła w ciągu dnia odpocząć. Pewnej nocy stan matki Alby się pogarsza i trzeba ją zabrać do szpitala. Nie mając nikogo, kto mógłby się nią zaopiekować, Alba zostaje wysłana do ojca, którego nie widziała, odkąd skończyła trzy lata. Mieszkanie z ojcem jest niemal nie do zniesienia. Zakłopotanie, pierwszy pocałunek, wizyty u matki w szpitalu, czułe próby Edgara, by się do niej zbliżyć, oraz dręczenie w szkole — to niektóre z doświadczeń, które wyznaczają drogę Alby ku dojrzewaniu i samoakceptacji.