Hum rozpoczyna się w salonie zrujnowanego domu pochłoniętego przez drzewa. W podupadłym pomieszczeniu stoi kobieta. Przybyła tu w poszukiwaniu ciszy, ucieczki. Od miejskiego zgiełku, nieustannego hałasu swojego życia. By uciszyć głos niedawno utraconego kochanka. Chce pozostawić za sobą nawet możliwość komunikacji. Odkrywa jednak, że jej poszukiwanie ciszy jest niemożliwe. Najbliżej niej jest, gdy gra na niemej pianinie w spokojne popołudnie. W końcu wyrusza w poszukiwaniu dźwięku, by doświadczyć go z pełną intensywnością, przy ogłuszającej głośności.