To opowieść o pewnej tragikomicznej relacji między abstrakcyjną rzeźbą o nazwie „Chaos”, która trafia na peryferyjne przedmieścia, a ludźmi, którzy tam mieszkają. Znaczna część filmów poświęconych sztuce, powstających na całym świecie, rozgrywa się w intelektualnej atmosferze. Są to zatem dzieła odzwierciedlające teoretyczną debatę o „wysokiej” sztuce, którą zajmują się elity. Nasz film ukazuje raczej ciepłą relację między surrealistyczną rzeźbą a mieszkańcami slumsów i obrzeży. Innymi słowy, jest to opowieść o tym, jak ci, którzy postrzegają świat przez własne przyćmione okno i próbują radzić sobie w codzienności za pomocą zwykłych kalkulacji, rozumieją „Chaos” i czerpią z niego jak najwięcej.