Ten dokument rejestruje osobiste spotkanie Hoaas z zamkniętym społeczeństwem Korei Północnej. Podobnie jak we wcześniejszych pracach, Hoaas traktuje film jako zbiór fragmentów obejmujących różne perspektywy, które razem dają wgląd w złożone społeczeństwo. Narracja w formie dziennika sygnalizuje ograniczoność jej osobistej perspektywy tej kultury, zwłaszcza biorąc pod uwagę krótki okres zdjęciowy i trudności w przebiciu się przez fasadę pokazowej wersji Korei, na której prezentowaniu upierali się jej oficjalni przewodnicy. Ograniczony dostęp Hoaas do obrazów oraz jej niechęć do pokazywania nazbyt dobrze znanych scen niedostatku i nędzy skłoniły ją do użycia tego zabiegu narracyjnego, by osadzić film w kontekście kryzysu głodu, który rozpoczął się w 1997 roku po nieurodzaju spowodowanym dwoma kolejnymi latami intensywnych powodzi.