Odbiegający rytmem od typowej dla Muraty stanowczej kadencji No Match wykorzystuje fragmenty teleturnieju Classic Match z lat 80. XX wieku. Nieprzerwana pętla nieustannych niepowodzeń uczestnika przeradza się w niemal okrutny eksperyment, gdy wydłużony limit czasu więzi go w bezowocnej grze w zgadywanie. W miarę jak upływa 1000 sekund, nasz stosunek do pozbawionej ciała głowy uczestnika zmienia się ze współczującego wsparcia w niezręczne współczucie. Nie sposób nie zastanawiać się, czy ten upokarzający wysiłek jest naprawdę wart głównej nagrody.