Jaap Pieters z pasją fotografuje i filmuje, głównie na taśmie Super8, otaczający go świat: włóczęgów, pijaków, uderzające zjawiska świetlne, piękno rozpadu. W ten sposób stworzył dorobek doceniany przez niewielką grupę miłośników kina na całym świecie. W swoim domu przechowuje tysiące negatywów i filmów, które nigdy nie zostały wywołane z powodu chronicznego braku pieniędzy. Kolekcjonuje też wszystko, w czym dostrzega przebłysk, na przykład saszetki cukru z restauracji, w których kiedyś jadł lody z rodzicami, książki, płyty, CD, wazony, szklanki — niezależnie od tego, czy są potłuczone. Jego dziewczyna, z którą od 26 lat bezskutecznie próbuje zamieszkać, pomaga zaprowadzić porządek w chaosie. Ze swoim ulubionym wujem, poetą H.H. ter Balktem, wspomina przeszłość. „Dwóch autystów razem”, ale przede wszystkim Jaap nadal filmuje: teraz starszych mężczyzn, z którymi czuje pewną więź.