Proces prowadzący do powstania instalacji filmowej Les Avatars de Vénus rozpoczął się trzydzieści lat temu, gdy zaczęłam gromadzić tysiące obrazów — z kiosków z prasą, księgarni, bibliotek, muzeów i pchlich targów — podczas podróży po świecie, rysując, fotografując, analizując, filmując i zapamiętując to, co widziałam. W końcu zgromadziłam gigantyczny bank obrazów przedstawiających różne wcielenia Wenus, rozprzestrzenione w czasie i przestrzeni, pochodzące ze wszystkich kontynentów, wszystkich cywilizacji i wszystkich epok, z poszanowaniem logiki każdej z nich, niezależnie od arbitralnej hierarchii ideologicznej ustanowionej przez akademików między sztuką wysoką a niską. Postanowiłam połączyć historię sztuki z popularną ikonografią, renesansowe przedstawienia z reklamami komercyjnymi, propagandę religijną z powszechnymi ikonami pornograficznymi, gwiazdy filmowe z rzeźbą klasyczną, a także pozaeuropejską — wszystkie fetysze się dopełniają.