Wszyscy powariowali. Jej rodzice, którzy chcą wysłać ją do szkoły z internatem. Jej nowy nauczyciel, który oczekuje, że będzie czytać niewyobrażalnie stare książki. Jej koledzy z zespołu, którzy każą jej śpiewać absurdalne teksty i ubierają ją w falbaniastą białą sukienkę na ich pierwszy występ. Wydaje się, że każdy wie, co powinna robić i jak powinna się zachowywać. I nie jest tak, że 13-letnia Aurore ma jakiś zasadniczy problem ze zmienianiem siebie. Kto chciałby być taki jak ona: nieszczęśliwy, brzydki i zamknięty w sobie? Ale inni też nie wydają jej się szczególnie szczęśliwsi. Zdecydowanie nie chce nigdy być tak stara, podupadła i samotna jak jej matka. Dlatego woli pozostać taka, jaka jest, obserwować i rzucać kąśliwe komentarze na wszystko, co ją spotyka.