Na surowym, monochromatycznym tle, z bezwłosą Poly w centrum, teledysk wywołuje niepokojące wrażenie, że pod jej początkowym spokojem kryje się coś niepokojącego. Następnie Poly przeprowadza nas przez całą gamę emocji w epizodzie, który można opisać jedynie jako kathartyczny, by zakończyć się w tym samym niepokojącym tonie, od którego się rozpoczął. Brambilla po mistrzowsku komponuje teledysk, tworząc przypominające siatkę warstwy twarzy Poly, które rozpraszają się i zbiegają, gdy bada ideę wielości w ludzkiej psychice.