Debiut Iriny Evteevej szybko stał się swoistym manifestem jednoosobowego studia eksperymentalnego: wymyka się klasyfikacji, splatając animację, zawłaszczone materiały filmowe, fabułę i dokument, by stworzyć wyjątkową całość — film pędzący w przyszłość tyłem, a tym samym na nowo wymyślający futuryzm. Gwiazdą jest Mayakovskiy; jego sporadyczna obecność spaja film napędzany dźwiękiem, rytmem jego poezji. Evteeva rozwija dramatyczną strukturę rozbłyskiwania, gaśnięcia i istnienia dzięki światłu: struny skrzypiec stają się promieniami, drżącymi, matowożółtymi plamami, obrazami. Fabuła atakuje materię, z której czerpie energię, samą materię. Historia, warcząc i rycząc, odnajduje swoją formę.