Po 40 latach Alain Tanner ponownie udaje się do portu w Genui, gdzie jako 22-latek pracował dla firmy żeglugowej. Opierając się na własnych wspomnieniach, przedstawia surowy świat robotników portowych, kolejnego z zawodów, które w wyniku recesji, modernizacji i liberalizacji przeszły fundamentalne zmiany. „Wizualne wrażenie, jakie sprawiają port i miasto, zmieniło się bardzo niewiele, ale to, co się tam dziś dzieje, jest zupełnie inne. Miasto wciąż jest tak samo piękne, obce i trochę smutne jak dawniej. Ale port umiera, podobnie jak wiele innych dużych portów. W Genui, podobnie jak w całych Włoszech, klimat gospodarczy, społeczny i polityczny jest niezwykle wybuchowy. Ale czuje się również, że wszystko jest w ruchu, a kraj stoi u progu daleko idących zmian. (...) W tym filmie chciałem zbadać własne wspomnienia o Genui, odkryć jej teraźniejszość i odgadnąć jej przyszłość. Genua — to piękne, smutne, obce miasto — stała się dla mnie metaforą zmieniającego się społeczeństwa.”