Emir Kusturica uważa się za muzyka rockowego i wierzy, że światowej sławy filmowcem został przez czysty przypadek, ponieważ kręci filmy wyłącznie między trasami koncertowymi zespołu „No Smoking Orchestra”. W tych krótkich chwilach zdobywa „Złote Palmy” w Cannes i „Złote Lwy” w Wenecji, buduje własne wioski, elektrownię i stok narciarski, a także żałuje, że nie został zawodowym piłkarzem. Życie Kusturicy bardzo przypomina jego filmy, w których buty poleruje się kotami, o śmierci opowiada się jak o historii z prasy brukowej, a życie jest cudem...