Po 35 latach pracy jako urzędniczka w instytucji państwowej Doña Flor stała się trybikiem, niewidzialnym nawet dla samej siebie. Otulona samotnością i rutyną, wyparła nawet ból po stracie córki, która przed laty utonęła. W miarę zbliżania się emerytury biurokratyczne mury, które chroniły ją przed cierpieniem, zaczynają się rozpadać. Poczucie własnej tożsamości Doña Flor zaczyna się budzić, podobnie jak kraj, który zaczyna wrzeć od nadmiaru przemocy i korupcji.