Przeplatając sceny, które mają przyciągać uwagę oszałamiającą kompozycją, ten biograficzny portret fińskiego skrzypka Arto Arsi nie tyle opowiada o jego dzieciństwie i młodości, ile próbuje ukazać artystycznymi środkami, co działo się wówczas w jego psychice. Gdy był jeszcze dzieckiem, matka dosłownie sprzedała go mistrzowi, Sergei Rippasowi (Tarmo Manni), a cudowne dziecko zmuszano do ćwiczeń, ćwiczeń i doskonalenia techniki, wychowując je surowo i bezwzględnie. Jako dorosły Arsi znajduje sposób, by wyrwać się z rygorów amerykańskiej trasy koncertowej: topi w alkoholu frustracje przepracowanego muzyka, szuka przygodnych romansów na jedną noc albo w inny sposób daje upust emocjom. Napięta sprężyna, która nakręcała się od chwili, gdy zmuszono go do morderczych treningów i prób — ukazanych za pomocą symbolicznych obrazów — w końcu odbija w zdrowy sposób, uwalniając Arsi i pozwalając mu wreszcie iść dalej po prostu z miłości do muzyki.