Rozpoczynając się od świadectwa politycznie wygnanego baskijskiego autora, wspominającego dzieciństwo, w którym zmuszano go, by „ukrywał swój język jak coś brzydkiego”, Faire la parole podąża następnie za kilkorgiem młodych ludzi z francuskiej i hiszpańskiej części Kraju Basków: Norą, która w 2003 roku widziała, jak Guardia Civil zamknęła gazetę, w której pracowała, a potem za Aitorem, Aną i Ortzim. Ci ostatni, wciąż nastolatkowie, nadają filmowi letni i swobodny ton, a jego wspaniałe kadry są dziełem wieloletniego operatora Eugène’a Greena, Raphaela O’Byrne’a. Dialog, który nawiązuje się między młodszymi bohaterami a osobami po trzydziestce, ma rzadką jakość, jak gdyby różnica językowa — którą każdy z nich musiał narzucić swojej rodzinie lub narodowemu otoczeniu — niemal po cichu stworzyła sekretną wspólnotę. Wychodząc od politycznej stawki (języki regionalne kontra centralizm), opowieść przemierza góry wraz z tymi nowymi przyjaciółmi, których połączył filmowiec.