50-minutowy „Madagascar” ma siłę wyrazu i eloquence najlepszej poezji, zręcznie zmieniając poszukiwanie tożsamości przez nastolatkę w metaforę socjalistycznej Kuby. Laura jest wykładowczynią w zaniedbanej, przytłaczającej uczelni. Jej córka, Laurita, przestaje chodzić do szkoły, marzy o przeprowadzce na Madagaskar i szybko przechodzi przez kolejne fazy. Jednego dnia wygląda jak fanka heavy metalu, innego jak bohema, która płacze nad poezją i sztuką. Powoli przekracza granicę między zwykłym zagubieniem nastolatki a silną nerwicą, a potem jeszcze dalej, aż w końcu tak obsesyjnie oddaje się religii i dobrym uczynkom, że sprowadza do ciasnego domu, który dzieli z matką i babcią, dziesięcioro bezdomnych dzieci.