Reżyser Leon de Winter wziął thriller z politycznymi i psychologicznymi podtekstami i rozbił go na serię scenek wymieszanych pod względem czasu i miejsca, przekreślając tym samym wszelką nadzieję na śledzenie fabuły. Dziennikarz udaje się do kraju Europy Południowej, by przeprowadzić wywiad ze znanym terrorystą, który odmówił zaprzestania działalności, mimo że rewolucja, o którą walczył, zakończyła się sukcesem pięć lat wcześniej. Pojawiają się pytania o przyjęcie przemocy jako sposobu na życie, zanim w ogóle zda się sobie z tego sprawę, a także o pozorną niemożność podniesienia świadomości kultur zaściankowych. Być może z powodu rozbicia historii na fragmenty postacie takie jak dziennikarz i terrorysta nie mają wystarczająco dużo ciągłego czasu ekranowego, by zbudować swoją indywidualność, co stanowi drugi czynnik utrudniający zaangażowanie się w dramat.