Film jest wyjątkowym hołdem reżysera dla swojego mistrza. Przestrzeń jest pusta — w tym sensie, że nie ma w niej ludzi — ale przedmioty wiodą własne osobliwe życie, aż zapieje kogut. A kogut to ten, którego Parajanov zrobił, Bóg jeden wie z jakich improwizowanych materiałów, które miał pod ręką. Można odnieść wrażenie, że wiatr jest tu nocnym wędrowcem i przewraca karty książek. Słychać brzęk tłuczonego szkła. Dobrze, że nie brakuje kolaży z fiolek i fragmentów luksusowej zastawy stołowej. Lalki siedzą na ramach, zwieszając nogi, tak jak za dnia, ale pojawia się w nich coś mistycznego, coś nieuchronnego. A Parajanov jest blisko, wpisany w jakieś inne życie, w epoletach albo nawet wśród ludzi z minionych epok. Zapalają się lampy, nawet kuchenki naftowe — wszystko jest tak, jak lubił Parajanov. Ale oto już świta, pokoje wypełnia światło słoneczne i wszystko się zmienia.