To dzieło Woody'ego jest jego pierwszym wejściem w sferę narracji, przy czym „opowieść” jest nieustannie podważana za pomocą różnych strategii antynarracyjnych: w każdym z jedenastu segmentów tej „opery elektronicznej” zastosowano inne efekty. Zafascynowany niezwykłą osobowością osławionego skrzypka Niccola Paganiniego i jego skomplikowaną relacją z Hector Berliozem (w których wcielili się odpowiednio artyści Ernie Gusella i Robert Ashley), autor rozważa zawiłości artystycznego geniuszu, związanego nie tylko ze sławą, lecz także z koniecznością bolesnej walki o przetrwanie pod presją rynku sztuki.