O zachodzie słońca w górskim krajobrazie orkiestra i chór, wraz z dużą grupą nastolatków pełniących rolę „żywych pulpitów na nuty”, wykonują pierwszą część VIII Symfonii Mahlera. Muzycy stopniowo zaczynają poruszać się w precyzyjnej choreografii, prowadzeni przez żywe pulpity na nuty. W miarę wykonywania tych ruchów poszczególne grupy muzyków, śpiewaków i żywych pulpitów na nuty zaczynają znikać, podobnie jak wydawane przez nie dźwięki. Muzyka stopniowo staje się obiektem dźwiękowym uchwyconym w procesie własnej erozji, co odpowiada powolnemu zanikaniu widoczności krajobrazu w miarę zachodzenia słońca. Ostatecznie muzyka jako obiekt dźwiękowy i krajobraz jako obiekt wizualny stają się tożsame, a zarazem całkowicie odmienne od początkowej konfiguracji. W ten sposób w TRENTO SYMPHONIA krajobraz staje się punktem zbieżnym kontemplacji, korespondencji i wyobraźni.