The Geosophist’s Tears (2002, wideo) nakręcono podczas siedmiotygodniowej podróży samochodem przez kraj, odbytej w następstwie wydarzeń z 11 września. Dzieło ma symfoniczne ambicje i oferuje złożoną medytację nad ikonografią amerykańskiego krajobrazu. Czerpiąc ze strategii wczesnych geosofów, którzy wierzyli, że dzięki działaniu tajemniczego instrumentu można nawiązać między krajobrazami emocjonalnie znaczącą korespondencję, dzieło wykorzystuje różnorodne algorytmy wizualne, by zaproponować i odkryć zaskakujące cechy strukturalne niezamieszkanego amerykańskiego krajobrazu. Dźwięki do dzieła powstały za pomocą niezwykłego, zabytkowego suwaka logarytmicznego z 1895 roku, którego nie używano przez ponad czterdzieści lat, a którego osobliwa pieśń żałobna jest zarazem lamentacyjna i rapsodyczna. W swoich rozczłonkowanych, fantasmagorycznych przekształceniach horyzontu dzieło przedstawia niestabilne metafory stanu państwa i składa pełen szacunku hołd tradycjom malarstwa.