Miękkie chmury światła obracają się, rozpościerają i zmieniają barwę: za pomocą swoich kosmicznych „Luxogramów” Pawłowski radykalnie na nowo interpretuje serpentynowy taniec Lumière’ów i dematerializuje poruszające się ciało. Nie istnieje ono ani na rzeczywistej scenie, ani pod postacią prawdziwej tancerki czy prawdziwego tancerza, lecz wyłącznie w projekcji stworzonej przy użyciu wyrafinowanego systemu soczewek optycznych.